Ks./Rev. Dariusz Kotecki
Duch Święty w zgromadzeniu liturgicznym w świetle Apokalipsy św. Jana
Streszczenie
Duch Święty odgrywa wyjątkową rolę w liturgii chrześcijańskiej. Tę prawdę potwierdza ostania kanonicznie księga Nowego Testamentu, tj. Apokalipsa św. Jana, w której zgromadzenie liturgiczne jawi się jako wspólnota zwołana (Kościół), aby słuchać przesłania księgi, określanej jako „Słowo Boga i świadectwo Jezusa”. W Apokalipsie od samego początku zostaje ukazana obecność Ducha Świętego. W przedłożeniu odpowiemy sobie na pytanie o miejsce i rolę Ducha Świętego w doświadczeniu wspólnoty słuchającej.
The Holy Spirit in the Liturgical Assembly in the Light of the Book of Revelation
Summary
The Holy Spirit plays a distinctive role in Christian liturgy. This truth is affirmed by the final canonical book of the New Testament, namely the Book of Revelation, in which the liturgical assembly emerges as a community that has been called together (the Church) to listen to the message of the book, described as “the word of God and the testimony of Jesus.” From the very beginning, the presence of the Holy Spirit is clearly manifested in Revelation. In this study, we will examine the place and role of the Holy Spirit in the experience of the listening community.
Biogram autora
Ks. Dariusz Kotecki (ur. w 1966 r.), prezbiter Diecezji Toruńskiej, licencjat nauk biblijnych, doktor habilitowany teologii, profesor nauk teologicznych, dziekan Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (2010-2020 r., 2024-), redaktor naczelny kwartalnika Biblica et Patristica Thoruniensia, członek Komitetu Nauk Teologicznych PAN (kadencje 2020–2024 i 2024–2027), proboszczem parafii pw. Świętego Maksymiliana Marii Kolbego, przewodniczący Stowarzyszenia Biblistów Polskich (od 2023 r.; wcześniej był członkiem zarządu tego Stowarzyszenia w kadencjach 2013–2018 oraz 2018–2023). Autor przeszło 100 artykułów naukowych i sześciu monografii z biblistyki. Ostatnio wydał Zrozumieć Apokalipsę? Szkice egzegetyczno-teologiczne, Rzeszów 2021. W centrum jego zainteresowań badawczych znajdują się Ewangelie synoptyczne (szczególnie Ewangelia wg św. Marka oraz Pisma Janowe (przede wszystkim Apokalipsa św. Jana).
Rev. Dariusz Kotecki (b. 1966) is a priest of the Diocese of Toruń. He holds a Licentiate in Biblical Sciences, a postdoctoral degree (habilitacja) in theology, and the title of Professor of Theological Sciences. He served as Dean of the Faculty of Theology at Nicolaus Copernicus University in Toruń from 2010 to 2020 and has held the position again since 2024. He is Editor-in-Chief of the quarterly journal Biblica et Patristica Thoruniensia and a member of the Committee of Theological Sciences of the Polish Academy of Sciences (terms 2020–2024 and 2024–2027).
He is the pastor of the Parish of St. Maximilian Maria Kolbe and has served as President of the Association of Polish Biblical Scholars since 2023. Previously, he was a member of the Association’s governing board during the terms 2013–2018 and 2018–2023.
He is the author of more than 100 scholarly articles and six monographs in biblical studies. His most recent book is Zrozumieć Apokalipsę? Szkice egzegetyczno-teologiczne [Understanding Revelation? Exegetical and Theological Studies], Rzeszów, 2021.
His principal research interests include the Synoptic Gospels, particularly the Gospel according to Mark, and the Johannine writings, especially the Book of Revelation.
Ks./Rev. Dubravko Turalija
Misja nie należy do Kościoła; to Kościół należy do misji
Uwaga egzegetyczna na temat Dz 1,8
Streszczenie
Dominujący paradygmat chrześcijański, który postrzega misję jako działalność, którą Kościół inicjuje, organizuje i realizuje, wymaga fundamentalnej rewizji teologicznej w świetle Dz 1,8. Tekst Łukaszowy nie przedstawia Kościoła jako podmiotu, który projektuje i organizuje misję, lecz przenosi sprawczość misji z podmiotu eklezjalnego na samego Ducha Świętego. W konsekwencji misję należy rozumieć nie przede wszystkim jako missio ecclesiae, lecz jako missio Spiritus Sancti, a w jej ostatecznym horyzoncie teologicznym jako missio Dei – własne, zbawcze działanie Trójjedynego Boga skierowane ku stworzeniu.
W tym ujęciu Duch Święty jawi się jako pierwszy inicjator, sprawca i podtrzymujący misję; poprzedza On Kościół w każdym kontekście kulturowym i geograficznym. Kościoła nie można zatem postrzegać jako twórcy czy właściciela misji, lecz jako wspólnotę ukonstytuowaną pneumatologicznie, powołaną do rozeznawania, gdzie Duch już działa, oraz do posłusznego uczestnictwa w Jego działaniu.
Stanowi to zasadniczą zmianę paradygmatu: od stwierdzenia, że „Kościół ma misję”, do teologicznego aksjomatu, że „Misja ma Kościół” – powołany do istnienia jako jej historyczne narzędzie i eschatologiczny świadek. W konsekwencji praktyka eklezjalna przestaje być rozumiana jako aktywistyczne rozszerzanie instytucjonalnych wpływów, a zostaje na nowo określona jako świadectwo uczestniczące – jako dawanie świadectwa prawdzie, a nie jej posiadanie.
Kryterium autentyczności misyjnej nie stanowi już zatem skuteczność strategiczna, lecz wierność, uważność i dyspozycyjność wobec prowadzenia Ducha, postawa kształtowana przez modlitwę, głębokie słuchanie i wspólnotowe rozeznawanie. Na płaszczyźnie pastoralnej to pneumatologiczne przesunięcie punktu ciężkości uwalnia Kościół od pelagiańskiego ciężaru konieczności generowania misji z własnych zasobów i kieruje go ku pokornej służbie polegającej na włączaniu się w to, czego Bóg już dokonuje w kulturze, w mieście i w konkretnym człowieku.
Podsumowując, Dz 1,8 ukazuje, że misja nie rozpoczyna się od decyzji Kościoła o wyruszeniu, lecz od zstąpienia Ducha, którego umacniająca obecność jako jedyna czyni możliwym misyjne posłanie Kościoła.
Mission Does Not Belong to the Church; The Church Belongs to Mission
An Exegetical Observation on Acts 1:8
Summary
The prevailing Christian paradigm, which construes mission as an activity that the Church conceives, organizes, and executes, requires a fundamental theological re-evaluation in light of Acts 1:8. The Lukan text does not posit the Church as the subject who designs mission, but rather transfers the agency of mission from the ecclesial body to the Holy Spirit himself.
Consequently, mission is to be understood not primarily as missio ecclesiae but as missio Spiritus Sancti and, in its ultimate theological horizon, as missio Dei – the Triune God’s own redemptive movement toward creation.
Within this framework, the Holy Spirit is affirmed as the primary initiator, agent, and sustainer of mission; He precedes the Church in every cultural and geographical context. The Church, therefore, cannot be regarded as the creator or proprietor of mission, but as a pneumatologically constituted community called to discern where the Spirit is already at work and to participate obediently in His action.
This represents a decisive paradigm shift from the proposition that “the Church has a mission” to the theological axiom that “Mission has a Church” – called into being as its historical instrument and eschatological witness.
As a result, ecclesial praxis ceases to be understood as an activist expansion of institutional influence and is redefined as participatory witness – to be a witness to the truth, rather than its possessor. The criterion for missional authenticity is thus no longer measured by strategic efficacy but by fidelity, attentiveness, and docility to the guidance of the Spirit, a posture cultivated through prayer, deep listening, and communal discernment.
On a pastoral level, this pneumatological re-centering liberates the Church from the Pelagian burden of having to generate mission from its own resources and re-orients it toward the humble service of joining in with what God is already accomplishing within culture, the city, and the concrete human person.
In conclusion, Acts 1:8 demonstrates that mission is not initiated by the Church’s decision to go, but by the descent of the Spirit, whose empowering presence alone renders the going of the Church possible.
Biogram autora
Dubravko Turalija rođen je 29. siječnja 1977. u Livnu. Teološki studij započeo je 1995./96. na Vrhbosanskoj katoličkoj teologiji, privremeno smještenoj u Bolu (Hrvatska). Godine 2001./2002. završio je studij i diplomirao u Sarajevu. Od 2003. do 2005. primljen je na doktorski studij biblijskih znanosti na Papinskom biblijskom institutu u Rimu u Italiji. Od 2006. do 2007., putem programa studentske razmjene između Papinskog biblijskog instituta u Rimu i Hebrejskog sveučilišta u Jeruzalemu (Izrael), nastavio je biblijske studije na Hebrejskom sveučilištu u Jeruzalemu i Papinskom biblijskom institutu u Jeruzalemu. Godine 2009. magistrirao je na Papinskom biblijskom institutu u Rimu s radom na temu Starog zavjeta pod nazivom L’insegnamento di Agur, Izr 30,2–4 (Agurova učenja, Izr 30,2–4). U ljeto 2009. stekao je diplomu treće razine iz studija klasičnog grčkog jezika na Klasičnom institutu Aleksandar Veliki u Ateni. U jesen iste godine upisao je doktorski studij biblijskih i semitskih jezika na Američkom katoličkom sveučilištu u Washingtonu, DC (SAD), gdje je 2. kolovoza 2014. obranio doktorsku disertaciju pod naslovom Književna struktura, egzegeza i lik u Izrekama 30. Od 2014. predaje kolegije vezane uz Stari zavjet, biblijsku arheologiju i hebrejski jezik na Katoličkoj teologiji Sveučilišta u Sarajevu. Također predaje Uvod u Sveto pismo i biblijsku teologiju na Katehetskom institutu u Mostaru. Od listopada 2025. izabran je za redovitog profesora Svetog pisma Starog zavjeta na Katoličkom bogoslovnom fakultetu Sveučilišta u Sarajevu i potvrđen za predsjednika Odsjeka za Stari zavjet na istom fakultetu. Autor je mnogih znanstvenih biblijskih članaka i knjiga.
Dubravko Turalija rođen je 29. siječnja 1977. u Livnu. Teološki studij započeo je 1995./96. na Vrhbosanskoj katoličkoj teologiji, privremeno smještenoj u Bolu (Hrvatska). Godine 2001./2002. završio je studij i diplomirao u Sarajevu. Od 2003. do 2005. primljen je na doktorski studij biblijskih znanosti na Papinskom biblijskom institutu u Rimu u Italiji. Od 2006. do 2007., putem programa studentske razmjene između Papinskog biblijskog instituta u Rimu i Hebrejskog sveučilišta u Jeruzalemu (Izrael), nastavio je biblijske studije na Hebrejskom sveučilištu u Jeruzalemu i Papinskom biblijskom institutu u Jeruzalemu. Godine 2009. magistrirao je na Papinskom biblijskom institutu u Rimu s radom na temu Starog zavjeta pod nazivom L’insegnamento di Agur, Izr 30,2–4 (Agurova učenja, Izr 30,2–4). U ljeto 2009. stekao je diplomu treće razine iz studija klasičnog grčkog jezika na Klasičnom institutu Aleksandar Veliki u Ateni. U jesen iste godine upisao je doktorski studij biblijskih i semitskih jezika na Američkom katoličkom sveučilištu u Washingtonu, DC (SAD), gdje je 2. kolovoza 2014. obranio doktorsku disertaciju pod naslovom Književna struktura, egzegeza i lik u Izrekama 30. Od 2014. predaje kolegije vezane uz Stari zavjet, biblijsku arheologiju i hebrejski jezik na Katoličkoj teologiji Sveučilišta u Sarajevu. Također predaje Uvod u Sveto pismo i biblijsku teologiju na Katehetskom institutu u Mostaru. Od listopada 2025. izabran je za redovitog profesora Svetog pisma Starog zavjeta na Katoličkom bogoslovnom fakultetu Sveučilišta u Sarajevu i potvrđen za predsjednika Odsjeka za Stari zavjet na istom fakultetu. Autor je mnogih znanstvenih biblijskih članaka i knjiga.
Dubravko Turalija was born on January 29 th, 1977, in Livno. He started his theological studies in 1995/96, at The Vrhbosna Catholic Theology, temporarily situated in Bol (Croatia). In 2001/2, he completed his studies and graduated in Sarajevo. In 2003-2005, he was accepted to the doctoral biblical studies at the Pontifical Biblical Institute in Rome, Italy, in 2005. In 2006-2007, through the student exchange program existing between the Pontifical Biblical Institute in Rome and the Hebrew University in Jerusalem (Israel), he continued his biblical studies at the Hebrew University in Jerusalem and the Pontifical Biblical Institute in Jerusalem. In 2009, he earned his Master’s degree from the Pontifical Biblical Institute in Rome with the Old Testament-themed thesis L’insegnamento di Agur, Prov 30,2–4 (Agur’s Teachings, Izr 30, 2–4). In the summer of 2009, he earned the Third Level Diploma in the studies of the classical Greek language from the Classical Institute Alexander the Great in Athens. In the fall of the same year, he enrolled in the doctoral Biblical and Semitic Languages Studies at the American Catholic University in Washington, D.C. (U.S.A.), where, on August 2 nd , 2014, he defended his Doctoral Dissertation entitled Literary Structure, Exegesis and Character in Proverbs 30. Since 2014, he has been teaching courses related to the Old Testament, biblical archeology and Hebrew language at the Catholic Theology of the University in Sarajevo. He has also been teaching An Introduction to the Holy Scriptures and the Biblical Theology at the Catechetical Institute in Mostar. Since October 2025, he has been elected full professor of the Holy Scriptures of the Old Testament at the Catholic Faculty of Theology of the University of Sarajevo and confirmed as the President of the Department of the Old Testament at the same faculty. He is the author of many scientific biblical articles and books.
O./Fr. Józef Zwoliński CSSp
Świadectwo misyjne/ Missionary Witness
Biogram autora
- Józef Zwoliński CSSp urodził się 19 maja 1962 roku w Sierakowicach. Po ukończeniu Wyższego Seminarium Duchownego Zgromadzenia Ducha Świętego w Bydgoszczy w 1988 roku przyjął święcenia kapłańskie. Wkrótce po święceniach został skierowany do pracy misyjnej w Senegalu.
Przez dziewięć lat prowadził działalność misyjną i podejmował dzieło pierwszej ewangelizacji wśród ludu Bassari. Po powrocie do Polski przez kilka lat pełnił posługę ojca duchownego w Wyższym Seminarium Duchownym Zgromadzenia Ducha Świętego w Bydgoszczy.
Następnie ponownie poprosił o możliwość wyjazdu na misje. Przez trzy lata posługiwał w Katako w Gwinei, w regionie Konakry. Wraz ze współbraćmi regularnie udawał się do licznych wiosek oraz na trzy okoliczne wyspy, podejmując posługę duszpasterską i misyjną.
Mimo że praca misyjna pozostawała mu szczególnie bliska, na prośbę przełożonych powrócił do Bydgoszczy, gdzie pełnił funkcję przełożonego wspólnoty oraz rektora kościoła. Następnie został skierowany do Francji, gdzie przez kilka lat posługiwał w parafii św. Stanisława Kostki w Blagis, na przedmieściach Paryża.
Po powrocie z Francji spędził dwa lata w Bydgoszczy, po czym został skierowany do Cielądza, gdzie pełni posługę duszpasterską do dziś.
Fr. Józef Zwoliński CSSp, was born on 19 May 1962 in Sierakowice, Poland. After completing his studies at the Higher Seminary of the Congregation of the Holy Spirit in Bydgoszcz, he was ordained a priest in 1988. Shortly after his ordination, he was appointed to missionary work in Senegal.
For nine years, he carried out missionary work and undertook the task of initial evangelization among the Bassari people. After returning to Poland, he served for several years as a spiritual director at the Higher Seminary of the Congregation of the Holy Spirit in Bydgoszcz.
He later once again requested permission to return to the missions. For three years, he served in Katako, Guinea, in the Conakry region. Together with his fellow missionaries, he regularly travelled to numerous villages and to three nearby islands, providing pastoral and missionary ministry.
Although missionary work remained particularly close to his heart, at the request of his superiors he returned to Bydgoszcz, where he served as superior of the community and rector of the church. He was subsequently appointed to serve in France, where for several years he served in the parish of St. Stanislaus Kostka in Blagis, on the outskirts of Paris.
After returning from France, he spent two years in Bydgoszcz before being appointed to Cielądz, where he has continued his pastoral ministry to this day.
O./Fr. Marek Walkusz CSSp
Samarytanka jako wzór ucznia-misjonarza w mocy Ducha Świętego. Interpretacja J 4, 1–42 w ujęciu o. Franciszka Libermanna
Streszczenie
Celem artykułu jest ukazanie Samarytanki jako wzoru ucznia-misjonarza w mocy Ducha Świętego na podstawie interpretacji J 4,1–42 zawartej w Commentaire de l’Évangile de saint Jean o. Franciszka Libermanna. Zastosowaną metodą jest analiza teologiczno-duchowa wybranych elementów komentarza Libermanna, z uwzględnieniem jego osobistej interpretacji tekstu Janowego oraz zasadniczych intuicji jego duchowości. Analiza ukazuje spotkanie Jezusa z Samarytanką jako dynamiczny proces formacji ucznia: od wzbudzenia pragnienia „wody żywej”, przez przyjęcie prawdy o sobie, oczyszczenie, pokorę i posłuszeństwo działaniu łaski, aż po odkrycie prawdziwego kultu „w Duchu i prawdzie” oraz podjęcie misji. Zasadnicza teza artykułu głosi, że Samarytanka w ujęciu Libermanna nie jest jedynie przykładem osoby nawróconej, lecz staje się obrazem ucznia, którego osobiste spotkanie z Chrystusem, dokonujące się pod działaniem Ducha Świętego, prowadzi do świadectwa i współpracy w dziele zbawienia. Wnioski wskazują, że skuteczność misji nie wynika przede wszystkim z ludzkich kwalifikacji czy pozycji społecznej, lecz z dyspozycyjności wobec łaski, pokory i pozwolenia, aby Chrystus działał przez ucznia. Samarytanka jawi się zatem jako model ucznia-misjonarza, który otrzymany dar „wody żywej” przekazuje innym, prowadząc ich nie do siebie, lecz do osobistego spotkania z Chrystusem.
The Samaritan Woman as a Model of a Missionary Disciple in the Power of the Holy Spirit: Fr. Francis Libermann’s Interpretation of John 4:1–42
Summary
The aim of this article is to present the Samaritan woman as a model of the missionary disciple empowered by the Holy Spirit, based on the interpretation of John 4:1–42 contained in Fr. Francis Libermann’s Commentaire de l’Évangile de saint Jean. The method employed is a theological and spiritual analysis of selected elements of Libermann’s commentary, taking into account his personal interpretation of the Johannine text and the fundamental insights of his spirituality.
The analysis presents Jesus’ encounter with the Samaritan woman as a dynamic process of the disciple’s formation: from awakening the desire for “living water,” through accepting the truth about oneself, purification, humility, and obedience to the action of grace, to the discovery of true worship “in Spirit and truth” and the undertaking of mission.
The central thesis of the article is that, in Libermann’s understanding, the Samaritan woman is not merely an example of a converted person but becomes an image of the disciple whose personal encounter with Christ, taking place under the action of the Holy Spirit, leads to witness and cooperation in the work of salvation.
The conclusions indicate that the effectiveness of mission depends not primarily on human qualifications or social status, but on openness to grace, humility, and a willingness to allow Christ to act through the disciple. The Samaritan woman thus emerges as a model of the missionary disciple who shares with others the gift of “living water” that she has received, leading them not to herself but to a personal encounter with Christ.
Biogram autora
Marek Walkusz ze Zgromadzenia Ducha Świętego, przełożony w domu prowincjalnym w Bydgoszczy i rektor kościoła, doktor nauk teologicznych. W 2005 roku na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawieobronił rozprawę doktorską pt. Życie wspólnotowe w ujęciu Sługi Bożego o. Franciszka Libermanna.Był wykładowcą teologii duchowości w nowicjacie, w Wyższym Seminarium Duchowym Zgromadzenia Ducha Świętego oraz na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza (sekcja bydgoska). Zainteresowania naukowe: duchowość duchacka i misyjna. Pracował jako misjonarz w Senegalu i Gwinei.
Father Marek Walkusz of the Congregation of the Holy Spirit, superior of the provincial house in Bydgoszcz and rector of the church, holds a doctorate in theology. In 2005, he defended his doctoral dissertation at the Faculty of Theology of Cardinal Stefan Wyszyński University in Warsaw, entitled “Communal Life in the Perspective of the Servant of God, Fr. Franciszek Libermann.” He has lectured in spiritual theology in the novitiate, at the Major Seminary of the Congregation of the Holy Spirit, and at the Faculty of Theology of Adam Mickiewicz University (Bydgoszcz section). His research interests include Spiritual and missionary spirituality. He has served as a missionary in Senegal and Guinea.
O./Fr. Arkadiusz Krasicki CSSp
Od wewnętrznego napełnienia do misyjnego wylania (udzielania siȩ). Duch Święty jako źródło apostolstwa w komentarzu o. Franciszka Libermanna J 7, 37–39
Streszczenie
Niniejsze badanie biblijskiego tekstu Janovego tekstu podejmuje temat relacji między pneumatologią a misjologią w pismach o. Franciszka Libermanna (1802–1852), ze szczególnym uwzględnieniem jego komentarza do Ewangelii wg św. Jana (J 1–12). Analiza koncentruje się na perykopie J 7, 37–39, w której Jezus zapowiada strumienie wody żywej wypływające z wnętrza wierzącego. O. Libermann interpretuje te słowa w kluczu głębokiej syntezy życia mistycznego i apostolskiego. W jego ujęciu, Duch Święty jest najpierw wewnętrzną Mocą, która gasi pragnienie ucznia i całkowicie go napełnia, a następnie staje się dynamicznym źródłem posłania. Prawdziwa misja nie jest wynikiem ludzkiego aktywizmu, lecz naturalnym, obfitym „wylania” (outpouring) łaski na zewnątrz. Celem badań jest ukazanie, jak Libermannowska koncepcja uległości Duchowi Świętemu formułuje tożsamość misjonarza jako narzędzia posłanego w Mocy Bożego Tchnienia.
From Interior Fullness to Missionary Outpouring: The Holy Spirit as the Source of Apostolate in Fr. Francis Libermann’s Commentary on John 7:37–39
Summary
This study examines the relationship between pneumatology and missiology in the writings of Fr. Francis Libermann (1802–1852), with particular attention to his commentary on the Gospel of John (John 1–12). The analysis focuses on John 7:37–39, where Jesus speaks of “rivers of living water” flowing from within the believer. Libermann interprets this passage as expressing a profound synthesis of the mystical and apostolic dimensions of Christian life. In his understanding, the Holy Spirit first acts as an interior power who satisfies the disciple’s thirst and fills him with his presence; from this interior fullness, the Spirit becomes the dynamic source of missionary activity. True mission, therefore, does not arise from human activism, but from the natural and abundant outpouring of grace into the world. This study seeks to demonstrate how Libermann’s understanding of docility to the Holy Spirit shapes the missionary’s identity as an instrument through whom the power of the divine Spirit is brought to others.
Biogram autora
Arkadiusz Krasicki kapłan Zgromadzenia Ducha Świętego. Od 2003 roku przebywajcy w Chorwacji. Pełnił funkcje proboszcza w trzech parafiach. Od 2006-2018 był pierwszym duszpasterzem akademickim na uniwersytecie J.J. Strossmayera w Osijeku. Założył samodzielna studentką organizacje „Duhos“ w której zbierają się studenci i profesorowie uniwersytetu. Znanym jest rekolekcjonistom i prowadzącym biblijne programy na telewizji.
Autor kilku książek i artykułów naukowych. Doktorska teza: Ponowne narodziny z wody i Ducha Świętego (J3,3-5) w Komentarzu o. F. Libermanna i F. Porscha obroniona 2016 na uniwersytecie w Zagrzebiu w Chorwacji. Od 2016 jest zatrudniony jako wykładowca biblijnych przedmiotów na uniwersytecie w Zadarze. Od 2023 roku pracuje jako nadzwyczajny profesor na kilku teologicznych wydziałach. W 2025 roku zdobywał doświadczenie w ramach Erasmus training mobility na Uniwersytecie Duquesne w Pittsburghu w USA. Szczególnie zainteresowania naukowe: Ewangelia wg św. Jana, pnematologia, biblijni tekstowi w schemacie mszy świętej.
Arkadiusz Krasicki is a priest of the Congregation of the Holy Spirit. He has been residing in Croatia since 2003. He has served as pastor in three parishes. From 2006 to 2018, he was the first academic chaplain at the J.J. Strossmayer University in Osijek. He founded the independent student organization “Duhos,” which brings together students and professors from the university. He is well-known among retreat leaders and hosts of biblical television programs. He is the author of several books and scholarly articles. His doctoral thesis, “Rebirth from Water and the Holy Spirit (Jn 3:3-5) in the Commentary of Fr. F. Libermann and F. Porsch, was defended in 2016 at the KBF of University in Zagreb, Croatia. Since 2016, he has been employed as a lecturer in biblical subjects at the University of Zadar. Since 2023, he has worked as an associate professor in several theological faculties. In 2025, he gained experience as part of the Erasmus training mobility biblical program at Duquesne University in Pittsburgh, USA. His research interests include the Gospel of John, pnematology, and biblical texts in the pattern of the Holy Mass.
Ks./Rev. Elvis Ražov
Urodził się 17 stycznia 1970 roku w Zadarze. Ukończył filozofię na Wydziale Filozoficznym Towarzystwa Jezusowego w Zagrzebiu w 1990 roku. W tym samym roku rozpoczął studia teologiczne w Instytucie Filozofii i Teologii Towarzystwa Jezusowego w Zagrzebiu, które ukończył w 1994 roku, broniąc pracy dyplomowej „Hymn o miłości z Listu św. Pawła do Koryntian 13”. W latach 2001-2004 studiował na Katolickim Uniwersytecie Ameryki w Waszyngtonie w USA, gdzie w 2004 roku uzyskał licencjat z teologii dogmatycznej (STL – licencjat z teologii świętej) na podstawie pracy pt. „Logos i duch chrystologii ” w dziele Rogera Haighta. Po powrocie do ojczyzny w 2004 roku rozpoczął studia podyplomowe trzeciego stopnia (doktoranckie) na Katolickim Wydziale Teologicznym Uniwersytetu w Zagrzebiu i do 2012 roku pełnił funkcję proboszcza parafii Jasenica. Od roku akademickiego 2005/2006 wykłada teologię dogmatyczną na Wyższej Szkole Teologicznej i Katechetycznej w Zadarze. Dekretem arcybiskupa Zadaru, ks. dra Želimira Puljića, został mianowany dyrektorem Wyższej Szkoły Teologicznej i Katechetycznej w Zadarze w 2011 roku. Wybrany na stanowisko wykładowcy w 2012 roku. W 2013 roku uzyskał stopień doktora na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu w Zagrzebiu na temat Symboliczne zbawienie, pośrednictwo obecności Boga i dialektyczna struktura teologii Jezusa w dziele Rogera Haighta. W 2015 roku został wybrany na stanowisko naukowo-dydaktyczne adiunkta w dziedzinie nauk humanistycznych, teologii na Wydziale Nauk Religijnych Uniwersytetu w Zadarze, gdzie w latach 2015-2018 pełnił funkcję kierownika Wydziału. Na tym samym Wydziale wykłada teologię dogmatyczną (Trójca Święta, Sakramenty, Objawienie Chrześcijańskie i Pneumatologia). Tytuł naukowo-dydaktyczny profesora nadzwyczajnego otrzymał w 2024 roku.
Elvis Ražov was born on January 17, 1970, in Zadar. He graduated in philosophy from the Faculty of Philosophy of the Society of Jesus in Zagreb in 1990. That same year, he began his theological studies at the Institute of Philosophy and Theology of the Society of Jesus in Zagreb, graduating in 1994 with a thesis on “The Hymn of Love from St. Paul’s Letter to the Corinthians 13.” From 2001 to 2004, he studied at the Catholic University of America in Washington, D.C., USA, where he earned a Licentiate in Dogmatic Theology (STL) in 2004 with a thesis titled “Logos and the Christology of Spirit” in Roger Haight’s Work. After returning to his homeland in 2004, he began his postgraduate studies for a doctorate at the Catholic Faculty of Theology, University of Zagreb, and served as parish priest of Jasenica until 2012. Since the 2005/2006 academic year, he has taught dogmatic theology at the Higher School of Theology and Catechetical Studies in Zadar. By decree of the Archbishop of Zadar, Most Rev. Dr. Želimir Puljić, he was appointed director of the Higher School of Theology and Catechetical Studies in Zadar in 2011. He was elected to the lectureship in 2012. In 2013, he earned his doctorate from the Faculty of Theology, University of Zagreb, on the topic of “Symbolic Salvation, the Mediating Presence of God, and the Dialectical Structure of the Theology of Jesus in the Work of Roger Haight.” In 2015, he was elected to the position of assistant professor in the humanities and theology at the Department of Dogmatic Theology at the Faculty of Religious Studies, University of Zadar, where he served as head of the department from 2015 to 2018. He also teaches dogmatic theology at the same faculty (the Holy Trinity, the Sacraments, Christian Revelation, and Pneumatology). He was awarded the title of associate professor in 2024.